dinsdag 15 januari 2008

Uitspraak EU over interchange fee

Op 19 december 2007 heeft de Eurocommissaris voor mededingingszaken, mevr Kroes, bepaald dat MasterCard de zogenaamde multilaterale interchange fees (MIF) voor betalingen met MasterCard en Maestro cards moet intrekken. Mastercard International krijgt 6 maanden de tijd om de MIF in te trekken. De sanctie voor MasterCard op het niet voldoen aan de EU-bepaling bedraagt circa $ 316.000 per dag (= 3,5% van de dagomzet in het voorgaande boekjaar).

Deze beslissing van de EU heeft uiteraard gevolgen voor MasterCard en Visa. Er is al enige jaren een strijd gaande in VS over de hoge interchange fees (gemiddeld 2%). In de VS worden de ontwikkelingen op internationaal gebied met argusogen gevolgd, want er wordt gezocht naar mogelijkheden om invloed uit te oefenen op de hoogte van de interchange fees. Voor MasterCard en Visa betekent dit dat het gehele huidige tariferingsmodel onder spanning staat en men zal dus zijn uiterste best doen om de uitspraak van de EU aan te vechten vooral om te voorkomen dat de regelgeving in Europa overslaat naar de VS. Overigens trof Visa in een eerder stadium (2002) een schikking waarbij de interchange in Europa werd afgetopt op 0,7%. De schikking in de EU loopt begin 2008 af.  

De regulering van de interchange fee in Europa is overigens niet op zichzelf staand. In Australië heeft de Reserve Bank of Australië sinds 2003 de interchange fee voor creditcards door middel van regelgeving bijna gehalveerd tot 0,5%. Deze structurele verlaging van de interchange fee had geen lagere (retail)prijzen tot gevolg, maar een afname van de functionaliteiten van de creditcard (verzekeringen en/of loyalty programma’s) en in sommige gevallen zelfs een verhoging van de kaartbijdrage. Daarnaast besloten een aantal issuers over te stappen op een zogenaamd third-party card scheme, waarbij een partij optreedt als issuer en acquirer (AMEX, Diners). Het ingrijpen op de interchange fee kan dus ook gevolgen hebben voor de creditcard.  

Daarnaast heeft de uitspraak ook gevolgen voor de debetcard. Het volume van MasterCard en Maestro transacties is op dit moment in veel Europese landen relatief laag, maar dit komt met de introductie van SEPA in een ander licht te staan. Immers Maestro profileert zich stevig als opvolger voor de nationale debet kaartschema’s en naar het lijkt met succes. De opdracht van EU draagt ook in zich, dat als MasterCard niets aan de interchange fees doet, een situatie kan ontstaan waarin de EU zich gedwongen ziet om nationale debetkaartschema’s te “gedogen” of zelfs te “helpen” ontwikkelen, om te voorkomen dat de markt vrijwel volledig in handen komt van de duopolie (MasterCard en Visa). De historische resultaten met nationale schema’s die zonder interchange fees kunnen functioneren, zouden daarbij als voorbeeld kunnen dienen, maar ook andere vormen van interchange fees (na goedkeuring door de Europese Commissie) behoren tot de mogelijkheden.  

Mijn conclusie is dat het huidige tariferingsmodel voor payment schemes onder druk staat. De betrokken partijen worden uitgedaagd om op zoek te gaan naar alternatieve transparante tariferingsmodellen die in de meest optimale situatie ertoe leiden dat de prijzen bij de retailer dalen. De ervaring in Australië wijst uit dat het niet volstaat om door middel van regulering de interchange fees aan banden te leggen, maar dat er moet worden gezocht naar een mix van maatregelen met in ieder geval de volgende aspecten: transparante kostenstructuur, concurrentiemogelijkheden op internationaal niveau en wetgeving ter bescherming van de consument. De uitspraak van de Europese commissie biedt houvast voor de eerste twee aspecten. De gepubliceerde PSD bevat de aanknopingspunten voor het laatste aspect